Cigarette

]]> Cigarette smoke]]>
Methods: This hospital-based service development project employed a two phase design. Phase 1 involved stakeholder-informed co-design of the service model. Phase 2 consisted of pilot implementation among psychiatric outpatients with stable mental health status. During the recruitment period, 22 patients were screened and 18 were enrolled (intention-to-treat sample). The intervention combined pharmacologic support—including nicotine gum (2 mg), cytisine (1.5 mg titration over 25 days when clinically appropriate), and Cyanthillium cinereum (formerly Vernonia cinerea) herbal tea—with behavioral counseling and multidisciplinary follow-up over 12 weeks. Primary outcomes included feasibility and acceptability; secondary outcomes assessed preliminary smoking-related and psychological indicators.

Results: Of the 18 enrolled participants, 15 completed the 12-week program. Recruitment (81.8%), retention (83.3%), and session adherence (88.9%) exceeded predefined feasibility thresholds. At Week 12, 7-day point prevalence abstinence was 44.4% (8/18, intention-to-treat), and daily cigarette consumption significantly decreased. Patient satisfaction scores were high (mean 4.47/5). No serious adverse events or psychiatric relapses were observed.

Conclusion: This pilot service demonstrates that a pharmacist-led holistic smoking cessation model can be feasibly integrated into psychiatric care in a provincial Thai hospital. Further controlled studies are warranted to evaluate long-term effectiveness and scalability.
]]> Tirapada Kiatsangorn, ]]> Nitikorn Phoosuwan, ]]> Sakarin Kaewhao, ]]> Somkid Somsiri ]]> Ekasak Raksachat]]> https://doi.org/10.1007/s44192-026-00489-2]]> 2026-05-31]]> PDF]]> Eng]]> Artical]]> วารสารสุขภาพจิตแห่งประเทศไทย
]]> สุขภาพจิต -- วารสาร]]> สำนักวิชาการสุขภาพจิต กรมสุขภาพจิต]]> https://he01.tci-thaijo.org/index.php/jmht/issue/view/18733/6053]]> 2026]]> 2026]]> PDF]]> Thai]]> วารสารวิชาการ]]> ผู้ป่วย -- โรคจิต]]> โรคจิต -- การรักษา]]> อรภา เข็มทอง]]> ไพลิน ภูเฮืองแก้ว]]> ชุติมา นาควิสุทธิ์]]> https://drive.google.com/file/d/1d6XEU2SOybSN1oxtJ-R0ytttHbRC0NPv/view?usp=drive_link]]> 2026-06]]> PDF]]> thai]]> รายงานการวิจัย]]> การดูแลผู้ใช้ยาเสพติดโดยชุมชนเป็นฐาน
]]> ยาเสพติด -- การบำบัดรักษาและการฟื้นฟู]]> ผู้ติดยาเสพติด -- การฟื้นฟูสมรรถภาพทางสังคมจิตใจ]]> สุขภาพจิตชุมชน]]>
]]> วชิระ เพ็งจันทร์]]> จุมภฏ พรมสีดา]]> ดุษฎี จึงศิรกุลวิทย์]]> ศุภเสก วิโรจนาภา]]> ปานชนก ทองมโนกูร]]> ธุวชิต เกรียงตันติวงศ์]]> ธิดา จุลินทร]]> ภูษณิศา ชัยวิรัตน์นุกุล]]> อุสุภางค์ โคตรชาลี]]> ภรณ์ทิพย์ เชิดชูสุวรรณ]]> กมลวรรณ จันทรโชติ]]> ]]> 2026-02]]> PDF]]> Thai]]> รายงานการวิจัย]]> การฆ่าตัวตาย -- การป้องกัน]]>
ผลการศึกษาพบว่า : แนวโน้มการตีพิมพ์ผลงานวิชาการในสาขานี้มีการเติบโตแบบก้าวกระโดด โดยสถิติสูงสุดในช่วงปี ค.ศ. 2024 ถึง 2025 ซึ่งสะท้อนให้เห็นว่าเป็นประเด็นแนวโน้มสำคัญในระดับโลก โดยโครงสร้างเครือข่ายความร่วมมือระหว่างประเทศ ถูกขับเคลื่อนโดยสองมหาอำนาจหลัก คือ สหรัฐอเมริกาและประเทศจีน ที่ทำหน้าที่เป็น ศูนย์กลางในการสร้างองค์ความรู้ โดยมี Jo Robinson จากประเทศออสเตรเลียเป็นนักวิจัยที่มีผลงานตีพิมพ์สูงสุด และ Matthew K. Nock จากสหรัฐอเมริกาเป็นผู้ที่มีผลการอ้างอิงสูงสุด นอกจากนี้ยังพบการก่อตัวของเครือข่ายวิจัยในกลุ่ม ประเทศกำลังพัฒนา รวมถึงประเทศไทย ที่เริ่มมีบทบาทเชื่อมโยงในระดับภูมิภาค งานวิจัยนี้ชี้ให้เห็นโอกาสสำคัญสำหรับ นักวิจัยไทยในการสร้างความร่วมมือและพัฒนานวัตกรรมเพื่อดูแลช่วยเหลือนักเรียนให้สอดคล้องกับทิศทางของโลก
]]> พิบูล หงษ์ทอง]]> ภพธร วุฒิหาร]]> https://so08.tci-thaijo.org/index.php/JMSSNRU/article/view/6188]]> 2026-04-01]]> PDF]]> Thai]]> บทความวิชาการ]]> วารสารสุขภาพจิตแห่งประเทศไทย]]> สุขภาพจิต -- วารสาร]]> สำนักวิชาการสุขภาพจิต กรมสุขภาพจิต]]> https://he01.tci-thaijo.org/index.php/jmht/issue/view/18653/5966]]> 2026]]> 2026]]> PDF]]> Thai]]> วารสารวิชการ]]> ความซึมเศร้า]]> โรคซึมเศร้าที่มีอาการโรคจิต]]> ภาวะฉุกเฉินทางจิตเวช]]> ผู้ป่วยจิตเวช]]>
กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ปกครองของเด็กและวัยรุ่นที่เข้ารับการรักษาในหน่วยบริการจิตเวชเด็กและวัยรุ่น แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม โดยกลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมภาษารักเพื่อดูแลใจตนเองร่วมกับกลุ่มบำบัดจำนวน 3 ครั้ง ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป และแบบประเมินภาวะซึมเศร้า วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนา และสถิติทดสอบความแตกต่างค่าเฉลี่ยก่อน และหลังการทดลอง

ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง ร้อยละ 75 มีอายุเฉลี่ย 32 ปี (SD = 6.21) และส่วนใหญ่เป็นมารดาของผู้ป่วย เด็กและวัยรุ่นที่ปุวยส่วนมากได้รับการวินิจฉัยเป็นโรคออทิซึมและโรคสมาธิสั้น ภายหลังการทดลอง กลุ่มทดลองมีระดับภาวะซึมเศร้าลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อเปรียบเทียบกับก่อนการทดลอง และเมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุม พบว่ากลุ่มทดลองมีระดับภาวะซึมเศร้าลดลงมากกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ

ผลการศึกษาสะท้อนให้เห็นว่า การบูรณาการแนวคิดภาษารักกับกระบวนการกลุ่มบำบัด ช่วยเสริมสร้างการตระหนักรู้ในคุณค่าแห่งตน ลดความรู้สึกโดดเดี่ยว เพิ่มทักษะการสื่อสารเชิงบวกและส่งเสริมการจัดการความเครียด ส่งผลให้ภาวะซึมเศร้าในผู้ปกครองลดลงอย่างมีประสิทธิภาพจึงควรนำโปรแกรมดังกล่าวไปประยุกต์ใช้ในหน่วยบริการจิตเวชเด็กและวัยรุ่นอย่างต่อเนื่องเพื่อส่งเสริมสุขภาพจิตของผู้ปกครองควบคู่กับการดูแลรักษาผู้ป่วยเด็กและวัยรุ่น]]> วรวุฒิ เลิศเชาวนะ]]> ]]> 2026]]> PDF]]> ไทย]]> รายงานการวิจัย]]> การพยาบาล]]> แรงจูงใจ]]> การให้คำปรึกษาเชิงจิตวิทยา]]> อารีย์ ชูศักดิ์]]> ภัทราบูลย์ นาคสู่สุข]]> เสาวลักษณ์ หมื่นสุนทร]]> กรมสุขภาพจิต]]> https://he02.tci-thaijo.org/index.php/trcnj/article/view/272690]]> 2025-08-26]]> PDF]]> ไทย]]> บทความ]]>