สุขภาพจิต--การดูแล]]> สถานการณ์วิกฤติ]]> เพราะ "กลุ่มเปราะบาง" ทั้งเด็ก ผู้สูงอายุ และผู้ป่วย ต้องการการดูแลที่ใกล้ชิดเป็นพิเศษ เพื่อให้เรามีพลังใจดูแลกันได้อย่างดีที่สุด กรมสุขภาพจิตมีแนวทางปฏิบัติ
- วิธีดูแลในสถานการณ์วิกฤต
ดูแลกาย กิน-น้ำ-นอน ให้เพียงพอ
ถามความต้องการ (น้ำ, ผ้าห่ม, ยา) แจ้งเจ้าหน้าที่ทันที
เชื่อมต่อ ให้คุยกับคนที่เขารักและปลอดภัย ให้เด็ก/ผู้สูงอายุ อยู่กับคนที่คุ้นเคย
ยาห้ามขาด! ถ่ายรูปยาเก็บไว้แจ้งหมอด้วย
- หลังวิกฤตต้องตามต่อ สังเกตอาการกลัว ฝันร้าย เบื่ออาหาร
ปลอบโยน ชวนทำกิจกรรมเบาๆ ฟังเพลง หรือกอด
ห่างข่าวร้าย เลี่ยงภาพรุนแรง/ข่าวซ้ำๆ
ส่งต่อผู้เชี่ยวชาญ หากเศร้าหรือเงียบผิดปกติ
- 4 สัญญาณอันตราย!
อยากทำร้ายตัวเอง
หูแว่ว ภาพหลอน
ไม่กิน ไม่นอน จนทรุด
ก้าวร้าว คุมอารมณ์ไม่ได้
หากพบอาการเหล่านี้ รีบแจ้งเจ้าหน้าที่ 191 เจ้าหน้าที่สาธารณสุขใกล้บ้าน หรือโทรสายด่วน 1323 ]]> สำนักความรอบรู้สุขภาพจิต กรมสุขภาพจิต]]> https://www.facebook.com/THAIDMH/posts/pfbid02ynxVz6HbPp1Tb8683kbw1uaiYcx2fRETuqq6KMwjQ24ZjiJR9ssPKc6G4kCHZ72zl?rdid=9Arnkp8xZJmrJxQb#]]> 2025-12-19]]> Infograpic]]> Thai]]> Infograpic]]> จิตใจ--การดูแล]]> สถานการณ์วิกฤติ]]> - เมื่ออยู่ในสถานการณ์วิกฤต (Crisis):
1. พักก่อน โดยหาเวลาสั้นๆ 5-10 นาที หายใจเข้าลึกๆ 3 ครั้ง
2. กินอาหาร ดื่มน้ำ พักผ่อนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
3. ใช้เทคนิค 5-4-3-2-1 (5 มอง, 4 จับ, 3 ฟัง, 2 ดม, 1 หายใจลึกๆ) เพื่อดึงสติกลับมา
4. คุยกับคนที่เราไว้ใจ ไม่ต้องเล่าทุกรายละเอียด แต่อย่าเก็บความเครียดไว้ลำพัง
- หลังผ่านพ้นสถานการณ์ (Recovery):
1. ทำตัวให้ปกติ ค่อยๆ กลับไปทำกิจวัตรเดิม ไม่ต้องเร่งรีบ
2. ให้เวลาใจ อนุญาตให้ตัวเองเศร้าหรืออ่อนแอได้ ไม่ต้องรีบ "ปกติ" ทันที
3. เขียนระบาย: ลองบันทึกความรู้สึกเพื่อจัดการอารมณ์
4. ไปหาหมอ/เจ้าหน้าที่: หากนอนไม่หลับ/หวาดผวา/คิดวนซ้ำ เกิน 2 สัปดาห์
- สัญญาณอันตราย ที่ต้องรีบแจ้งเจ้าหน้าที่
1. อยากทำร้ายตัวเอง/ไม่อยากมีชีวิตอยู่
2. หูแว่ว เห็นภาพหลอน พูดจาไม่รู้เรื่อง
3. ไม่กิน ไม่นอน จนร่างกายทรุดโทรม
4. ก้าวร้าว ควบคุมอารมณ์ไม่ได้
เพราะความเข้มแข็ง... เริ่มต้นจากการดูแลใจตัวเอง ถึงเวลาฟื้นฟู "ใจ" ให้เราพร้อมก้าวต่อไปอย่างมั่นคง]]> สำนักความรอบรู้สุขภาพจิต กรมสุขภาพจิต]]> https://www.facebook.com/THAIDMH/posts/pfbid02zp9dTwMSa6BWhQKuWYgxVkLtrwkB5EMjsg7JbhRWqXVYN2A5RB3Pb5myT8XEuK2rl?rdid=RDUkY8mqEbdELZSj#]]> 2025-12-20]]> วิกฤตการณ์]]> จิตใจ--การดูแล]]> สำนักความรอบรู้สุขภาพจิต กรมสุขภาพจิต]]> https://www.facebook.com/THAIDMH/posts/pfbid02UBJPoJBAA2hu9fMunqnfxh1gs7qt6qA7UdDMtSam7DmgBVuq9sUmVxUM73PBYNE7l?rdid=iEXm1RLwN8hDMu2N#]]> 2025-12-21]]> PDF]]> Thai]]> Infograpic]]> (สำหรับเหตุการณ์ไม่สงบชายแดนไทย–กัมพูชา)]]> สุขภาพจิต]]> (สำหรับเหตุการณ์ไม่สงบชายแดนไทย–กัมพูชา)
ส1 สอดส่องมองหา (Look)
• ค้นหาผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือเร่งด่วน เมื่อเห็นคนที่ เศร้าหมอง กินไม่ได้ นอนไม่หลับ แยกตัวจากคนอื่น
• กลุ่มเสี่ยงและกลุ่มเปราะบาง ได้แก่ ผู้สูงอายุ ผู้พิการ ผู้เจ็บป่วยเรื้อรัง ผู้ป่วยจิตเวช โดยให้ข้อมูลที่ถูกต้อง ลดความตื่นตระหนกในสังคม
ส2 ใส่ใจรับฟัง (Listen) ฟังอย่างตั้งใจ รับฟังอย่างมีความหมาย เช่น
• เข้าใกล้ด้วยท่าทีอ่อนโยน
• ถามด้วยความเป็นห่วง “เป็นอะไรไหม?”
• รับฟังอย่างตั้งใจ ไม่ตัดสิน
• แสดงความเข้าใจ ให้เวลาระบาย
ส3 ส่งต่อเชื่อมโยง (Link) ให้ความช่วยเหลือตามความจำเป็น
• พาไปพบครอบครัว เพื่อนสนิท
• แนะนำผู้นำชุมชน เช่น กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน
• ติดต่อ อสม. เจ้าหน้าที่สาธารณสุข หรือโรงพยาบาล เพื่อดูแลต่อเนื่อง ]]> สำนักความรอบรู้สุขภาพจิต กรมสุขภาพจิต]]> https://www.facebook.com/THAIDMH/posts/pfbid0sdJ6maRrR1cUXFN3B3GW2niUtS8etK6Yr3qt9p5pccAc2gANZwU3AUHQbcKDsDinl?rdid=aKGauhSkJEpPWvVX#]]> 2025-12-22]]> Infograpic]]> Thai]]> Infograpic]]> สงคราม -- แง่จิตวิทยา
]]> 1. ติดตามข่าวสารอย่างพอเหมาะ จัดเวลาให้เหมาะสม ไม่มากจนเกินไป และหลีกเลี่ยงการอ่านข่าวก่อนนอน
2. ใช้ชีวิตให้เป็นปกติเท่าที่ทำได้ พยายามทำกิจวัตรประจำวันเท่าที่สถานการณ์เอื้ออำนวย เพื่อลดความกังวลต่อความเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง
3. มีแผนสำรองสำหรับความปลอดภัย วางแผนอย่างสม่ำเสมอเพื่อให้อยู่ในสถานการณ์ที่ปลอดภัย จะช่วยสร้างความรู้สึกว่าเราพอควบคุมสถานการณ์ได้บางส่วน
4. ติดต่อกับคนที่เรารัก พูดคุยกับเพื่อนและครอบครัวอย่างสม่ำเสมอ แม้เป็นช่วงสั้นๆ แต่กำลังใจจะช่วยให้สุขภาพจิตดีขึ้น
5. หากิจกรรมเพื่อลดความเครียด ควรทำกิจกรรมที่ร่างกายได้เคลื่อนไหวและออกกำลังกายบ้างเท่าที่ทำได้ สามารถใช้การฝึกสมาธิและฝึกการหายใจร่วมด้วย
6. ติดต่อขอความช่วยเหลือทางด้านสุขภาพจิต หากรู้สึกว่าตนเองไม่สามารถจัดการอารมณ์ ความคิด และพฤติกรรมได้ พยายามติดต่อผู้เชี่ยวชาญหรือช่องทางที่หน่วยงานราชการจัดหาไว้ให้ ]]> สำนักความรอบรู้สุขภาพจิต กรมสุขภาพจิต]]> https://www.facebook.com/THAIDMH/posts/pfbid02imTa2dJZoh5BYZYAbxPjfA39K9DQXqtRM4eH7nQVy958SGr8xMc69VRoji2fjv6Tl?rdid=bfoJIClJO231mb0F#]]> 2026-03-02]]> Infograpic]]> Thai]]> Infograpic]]> ประชาชน]]> การดูแล]]> กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข]]> https://www.facebook.com/photo?fbid=735832308583087&set=a.317854967047492]]> 2026-1-13]]> PDF]]> Thai]]> Inforgrapic]]> สุขภาพจิต]]> การดำเนินงานสุขภาพจิต]]> กองยุทธศาสตร์และแผนงาน กรมสุขภาพจิต]]> ]]> 2026]]> PDF]]> Thai]]> หนังสือ]]> ความซึมเศร้า]]> โรคซึมเศร้าที่มีอาการโรคจิต]]> ภาวะฉุกเฉินทางจิตเวช]]> ผู้ป่วยจิตเวช]]>
กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ปกครองของเด็กและวัยรุ่นที่เข้ารับการรักษาในหน่วยบริการจิตเวชเด็กและวัยรุ่น แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม โดยกลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมภาษารักเพื่อดูแลใจตนเองร่วมกับกลุ่มบำบัดจำนวน 3 ครั้ง ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป และแบบประเมินภาวะซึมเศร้า วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนา และสถิติทดสอบความแตกต่างค่าเฉลี่ยก่อน และหลังการทดลอง

ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง ร้อยละ 75 มีอายุเฉลี่ย 32 ปี (SD = 6.21) และส่วนใหญ่เป็นมารดาของผู้ป่วย เด็กและวัยรุ่นที่ปุวยส่วนมากได้รับการวินิจฉัยเป็นโรคออทิซึมและโรคสมาธิสั้น ภายหลังการทดลอง กลุ่มทดลองมีระดับภาวะซึมเศร้าลดลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อเปรียบเทียบกับก่อนการทดลอง และเมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุม พบว่ากลุ่มทดลองมีระดับภาวะซึมเศร้าลดลงมากกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ

ผลการศึกษาสะท้อนให้เห็นว่า การบูรณาการแนวคิดภาษารักกับกระบวนการกลุ่มบำบัด ช่วยเสริมสร้างการตระหนักรู้ในคุณค่าแห่งตน ลดความรู้สึกโดดเดี่ยว เพิ่มทักษะการสื่อสารเชิงบวกและส่งเสริมการจัดการความเครียด ส่งผลให้ภาวะซึมเศร้าในผู้ปกครองลดลงอย่างมีประสิทธิภาพจึงควรนำโปรแกรมดังกล่าวไปประยุกต์ใช้ในหน่วยบริการจิตเวชเด็กและวัยรุ่นอย่างต่อเนื่องเพื่อส่งเสริมสุขภาพจิตของผู้ปกครองควบคู่กับการดูแลรักษาผู้ป่วยเด็กและวัยรุ่น]]> วรวุฒิ เลิศเชาวนะ]]> ]]> 2026]]> PDF]]> ไทย]]> รายงานการวิจัย]]>