Communication for Promoting Healthy Behaviors and Well-Being among ]]> the Elderly in Thailand]]> Sakdapat, Naksit]]> Yuangngoen, Pawit]]> Ngamcharoen, Pannika ]]> https://www.ingentaconnect.com/contentone/png/ajhb/2025/00000049/00000003/art00004;jsessionid=3l9vhviakvdi5.x-ic-live-03]]> 2025-11]]> Eng]]> Artical]]> Schizophrenia]]> Alcohol]]>
Method: In this two-group quasi-experimental study, the impact of the Self-efficacy modification program was investigated among alcoholic people admitted with schizophrenia. This study involved two sample groups: an intervention and a control group, each consisting of 32 participants. The intervention group underwent a 5-week intervention featuring 14 group therapy activities, where the control group received a usual treatment. Data analysis employed descriptive statistical methods and involved comprehensive questionnaire data collection across four dimensions i.e. Stages of change readiness and treatment eagerness scale (Socrates-8 A), Severity of alcohol dependence questionnaire (SADQ), Alcohol abstinence self-efficacy scale (AASE), Brief psychiatric rating scale (BPRS). Data were analyzed using independent and paired samples t-tests, with a significant level of 0.05.

Results: The paired t-tests conducted on changes in Socrates 8 A and AASE scores before and after the intervention program demonstrated a significant increase in scores, coupled with a decrease in BPRS scores, with all findings indicating a statistically significant difference (p-value < 0.001).

Conclusion: This modification program could serve as an alternative intervention for alcoholic people admitted with schizophrenia. Policymakers should support training initiatives to equip mental health professionals with the skills needed to enhance self-efficacy in alcoholic patients with schizophrenia.]]> Tirapada Kiatsangorn]]> Doungjai Polngam]]> Nimit Kaewarj]]> Benjayamas Pilayon]]> Wuttiphong Phakdeekul]]> Nitikorn Phoosuwan]]> https://doi.org/10.1007/s44192-025-00296-1]]> 2025-10-21]]> PDF]]> eng]]> artical]]> วัยรุ่น -- พฤติกรรมทางเพศ]]> ทักษะชีวิต -- แง่จิตวิทยา]]> วัยรุ่น -- การให้คำปรึกษา]]> กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข]]> 2004-07-01]]> 2004-07-01]]> กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข และ ศูนย์ความร่วมมือไทย-สหรัฐ ด้านสาธารณสุข ]]>
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.]]> PDF]]> ภาษาไทย]]> หนังสือ]]> สุขภาพจิต]]> โดยมีกลยุทธผลักดันให้แต่ละหน่วยงานดำเนินงานจัดการความรู้ผ่านการประกวดผลงานการจัดการความรู้สุขภาพจิต (KMH TALK)ในเวทีระดับกรม เพื่อเป็นเวทีแลกเปลี่ยนและเผยแพร่ความรู้สุขภาพจิตบนช่องทางที่เข้าถึงง่าย เหมาะสมกับสถานการณ์ปัจจุบัน ทั้งนี้ได้มีการคัดเลือก กลั่นกรองคุณภาพผลงานโดยผู้เชี่ยวชาญจากทั้งในและนอกสังกัดกรมสุขภาพ จนกระทั่งได้ 5 ผลงานที่เป็น Best Practices การจัดการความรู้สุขภาพจิต ประจำปี 2568 ]]> กลุ่มพัฒนาระบบวิชาการและคลังความรู้สุขภาพจิต]]> https://drive.google.com/drive/folders/1FZBnRsSL6JzkJdTE_zZASSU69lnfvVn_?usp=sharing

]]> 2025-07-29]]> PDF]]> ไทย]]> บทความวิจัย/วิชาการ]]> ผู้ป่วย -- การรักษาด้วยยา]]>
วัสดุและวิธีการ : การวิจัยและพัฒนา ดำเนินการ 3 ระยะ ดังนี้ ระยะที่ 1 การวิเคราะห์ความต้องการ/ ความจำเป็นในการพัฒนา ระยะที่ 2 การวิจัยและพัฒนาเพื่อพัฒนาต้นแบบโปรแกรมและตรวจสอบคุณภาพจากความตรงเชิงเนื้อหา ระยะที่ 3 การวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดก่อน หลังและติดตามเพื่อประเมินและเปรียบเทียบผลของโปรแกรมฯในผู้ป่วยโรคจิตเภท วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนา สถิติ Repeated Measure ANOVA

ผล : ระยะที่ 1 การสัมภาษณ์ผู้มีส่วนเสียพบว่า ผู้ให้บริการต้องการให้ปรับเพิ่มกิจกรรมครอบคลุมถึงญาติ ระยะที่ 2 การพัฒนาต้นแบบโปรแกรมส่งเสริมความร่วมมือในการรักษาด้วยยาของผู้ป่วยโรคจิตเภทประกอบด้วยกิจกรรมกลุ่ม ๆละ 60 นาที จำนวน 6 กิจกรรม ระยะที่ 3 การศึกษาผลกลุ่มตัวอย่าง 100 คน (ผู้ป่วย 50 คน ญาติ 50 คน) แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและควบคุม กลุ่มละ 25 คน พบว่า เมื่อเวลาผ่านไป ในกลุ่มทดลอง พบว่า ผลคะแนนพฤติกรรมร่วมมือในการรักษาด้วยยา ในระยะหลังการทดลองทันทีและระยะติดตามผล 1 เดือนเพิ่มขึ้นมากกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.001)

สรุป : โปรแกรมส่งเสริมพฤติกรรมความร่วมมือในการรักษาด้วยยา ช่วยส่งเสริมผู้ป่วยให้มีพฤติกรรมความร่วมมือในการรักษาด้วยยา]]> ณัฏฐพัชร สุนทโรวิทย์]]> อัญชลี วิจิตรปัญญา]]> เบ็ญจา นิ่มนวล]]> ปาณิสรา อินทร์กันทุม]]> นพพร ลาดบัวขาว]]> https://he01.tci-thaijo.org/index.php/journalsomdetchaopraya/article/view/273944/]]> 2025-09-01]]> 2025-09-01]]> PDF]]> Thai]]> บทความ]]> ยา -- การใช้]]> ธีรภาดา เกียรติแสนเงิน]]> ศักรินทร์ แก้วเฮ้า]]> เศกสรรค์ เกตุไทย]]> https://he05.tci-thaijo.org/index.php/LHIJ/article/view/6461]]> 2025-09-30]]> PDF]]> thai]]> บทความวิชาการ]]>
ผลการวิจัยปรากฏว่า เยาวชนคิดว่าตนเองไม่ได้ดื่มในปริมาณที่อันตราย เลือกดื่มเบียร์หรือเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่มีราคาไม่สูง หรือผู้จำหน่ายจัดกิจกรรมส่งเสริมการขาย โดยสถานที่ที่นิยมดื่มเป็นที่แรกคือหอพักก่อนจะไปใช้บริการในสถานบันเทิง และสาเหตุการดื่มคือเรื่องของสังคมและการคบเพื่อนโดยสิ่งแวดล้อมก็เป็นปัจจัยต่อการบริโภคเพราะสิ่งแวดล้อมที่มีผู้ดื่มแอลกอฮอล์ส่งผลให้เยาวชนเกิดความรู้สึกคุ้นเคย อยากลองไม่อยากที่จะแตกต่างจากสมาชิกในสังคมตนเอง ซึ่งนโยบายและมาตรการทางกฎหมายที่เยาวชนเกรงกลัวคือพระราชบัญญัติการจราจรทางบก พ.ศ. 2522 ที่กำหนดว่าผู้ขับขี่ซึ่งมีอายุต่า กว่ายี่สิบปี บริบูรณ์ ห้ามขับขี่ในกรณีมีปริมาณแอลกอฮอล์ในเลือดเกิน 20 mg% เนื่องจากเห็นการปฏิบัติของเจ้าหน้าที่ตามมาตรการนี้เสมอและไม่ต้องการให้ครอบครัวเดือดร้อนดำเนินการ กิจกรรมที่มีส่วนต่อการลดละเลิกในความคิดเห็นของเยาวชนคือการส่งเสริมให้เยาวชนสามารถเข้าถึงการณรงค์และการใช้เวลาและโอกาสที่สร้างสรรค์ทางสังคม โดยกำหนดบทบาทให้เยาวชนมีส่วนร่วม โดยรูปแบบการลดละเลิกตามผลการศึกษา พบว่า การลดประกอบด้วยการจำหน่าย การขายและการสร้างค่านิยมให้เรื่องของการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ไม่เป็นเรื่องปกติ รวมไปถึงผลที่จะได้รับจากรูปแบบหากละเมิดรูปแบบจากการลดในมิติของการควบคุม รูปแบบการละ ประกอบด้วยนโยบายที่เกี่ยวข้องกับการป้องกันการเพิ่มขึ้นของนักดื่มหน้าใหม่ที่เป็นเยาวชนด้วยการสร้างทักษะชีวิต เสริมภูมิคุ้มกันด้วยการสร้างสังคมปลอดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ รูปแบบการเลิก ประกอบด้วยนโยบายที่เกี่ยวข้องกับการเข้าถึงกลุ่มเสี่ยงและช่วยเหลือด้วยการบำบัดรักษาทั้งทางจิตสังคม และการรักษาทางการแพทย์]]> นรกมล ทองเปลี่ยน]]> 2019-08-01]]> 2019-08-01]]> PDF]]> Thai]]> วิจัย]]> สุขภาพจิต -- วิจัย]]> นิภาภรณ์ บุญยประวิตร]]> 1991]]> PDF]]> ไทย]]> เอกสารวิชาการของกองสุขภาพจิต]]>